สาธารณรัฐนามิเบีย

namibia-flag namibia-coa
ธง ตราสัญลักษณ์ (Coat of Arms)

 

 

ชื่ออย่างเป็นทางการ

สาธารณรัฐนามิเบีย หรือ Republic of Namibia

ที่ตั้ง

ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกา ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ระหว่างประเทศแองโกลา และแอฟริกาใต้

พื้นที่

824,292 ตารางกิโลเมตร

อาณาเขต

พรมแดนทั้งหมด 4,220 กิโลเมตร ติดกับแอฟริกาใต้เป็นระยะทาง 1,005 กิโลเมตร อังโกลาเป็นระยะทาง 1,427 กิโลเมตร แซมเบียเป็นระยะทาง 244 กิโลเมตร บอตสวานาเป็นระยะทาง 1,544 กิโลเมตรและมหาสมุทรแอตแลนติก โดยมีความยาวชายฝั่ง 1,572 กิโลเมตร

สภาพภูมิประเทศ

ส่วนใหญ่ของประเทศเป็นที่ราบสูง ทะเลทรายนามิบ (Namib Desert) ตามชายฝั่ง ทะเลทรายคาตาฮารี (Katahari Desert) ทางทิศตะวันออกของประเทศ

สภาพภูมิอากาศ

แห้งแล้ง และกึ่งแห้งแล้ง โดยมีฝนตกเบาบาง ขาดช่วง และไม่ตกตามฤดูกาล

ทรัพยากรธรรมชาติ

เพชร ทองแดง ยูเรเนียม ทองคำ เงิน ตะกั่ว ดีบุก ลิเธียม แคดเมียม ทังสะแตน สังกะสี เกลือ พลังน้ำ ปลา หมายเหตุ คสดว่าจะมีน้ำมัน ถ่านหิน และสินแร่เหล็ก

ภัยธรรมชาติ

ฤดูแล้งอันยาวนาน

จำนวนประชากร

2,484,780 คน (ค่าประมาณ เดือนกรกฏาคม พ.ศ. 2560)

อัตราการเติบโตของประชากร

2% (ค่าประมาณ พ.ศ. 2560)

สัญชาติ

Namibian (s)

เชื้อชาติ

ชนผิวดำ 87.5% ชนผิวขาว 6% เชื้อชาติผสม 6.5% โดยชนเผ่น Ovamboประมาณ 50% ของประชากร ชนเผ่า Kavangos 9% อื่นๆ รวมได้แก่ Herero 7% Damara 7% Nama 5% Caprvian 4% Bushmen 3% Baster 2% Tswana 0.5%

ศาสนา

ประชากรนับถือศาสนาคริสต์ 80-90% และนับถือความเชื่อดั้งเดิม 10-20%

ภาษา

ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ นอกจากนี้ ก็มีการใช้ภาษาแอฟริกันและภาษาเยอรมัน

ประวัติศาสตร์โดยสังเขป

ชื่อประเทศนามิเบีย (Namibia) มาจากชื่อของทะเลทรายนามิบ (Namib Desert) ซึ่งมีความยาวเกือบตลอดชายฝั่งของนามิเบียและช่วยป้องกันนามิเบียส่วนใน จากการถูกปกครองโดยชาวยุโรปจนถึงศตวรรษที่ 19 โดยในปีพ.ศ. 2421 (1878) Walvis Bay ซึ่งเป็นเมืองท่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ที่สุดของนามิเบียถูกกำหนดให้อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ และต่อมาเยอรมนีเข้าปกครองแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (South West Africa) อันเป็นผลมาจากสนธิสัญญาเบอร์ลิน ในปีพ.ศ. 2428 (1885) อย่างไรก็ดี Walvis Bay ไม่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของเยอรมนี

การต่อสู้เพื่อความเป็นเอกราชจากแอฟริกาใต้

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 กองกำลังแอฟริกาใต้เข้ายึดครองแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (บริเวณประเทศนามิเบียในปัจจุบัน) และจากความเห็นชอบขององค์การสันนิบาติชาติ (League of Nations) แอฟริกาใต้จึงได้ปกครองแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้มาจนถึงปี 1945 เมื่อองค์การสหประชาชาติ (UN) มีการประกาศให้แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้เป็นรัฐที่มุ่งไปสู่การปลดเปลื้องตนเองจากการถูกยึดครอง แต่แอฟริกาใต้ไม่เห็นด้วยกับถ้อยแถลงดังกล่าว

ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1950 (ประมาณพ.ศ. 2499 - 2502) แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ได้มีการจัดตั้งองค์การชาตินิยมขึ้นมา 2 องค์การคือ 1. South West African National Union (SWANU) ซึ่งมีฐานปฏิบัติการอยู่ที่เมือง Herero และ 2. Ovamoland People's Congress ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น SWAPO ในปีพ.ศ. 2503 (1960) ภายใต้การนำของนาย Nujoma ในขณะนั้น SWAPO ได้รับการยอมรับและสนับสนุนจากประชาคมระหว่างประเทศให้เป็นตัวแทนที่ชอบธรรมของนามิเบีย แต่แอฟริกาใต้ยังคงปฏิเสธที่จะเจรจาเพื่อมอบเอกราชคืนแก่นามิเบีย โดยในปี 2503 (1960) นั้น SWAPO ได้นำโครงการและแนวคิดของลัทธิมาร์กซิสต์-เลนินนิสต์มาใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับสหภาพโซเวียตโดยหวังพึ่งการสนับสนุนทางด้านอาวุธเพื่อทำสงครามต่อต้านแอฟริกาใต้

ภายหลังจากที่แองโกลาได้รับเอกราชในปี 2518 (1975) SWAPO ได้ตั้งฐานที่มั่นใน แองโกลาและได้ทำการโจมตีตามแนวชายแดนเพื่อต่อต้านกองกำลังแอฟริกาใต้ จนกระทั่งปี 2521 (1978) คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้มีมติที่ 435 ซึ่งเป็นพื้นฐานของกระบวนการกลับคืนสู่เอกราชของนามิเบียและนำไปสู่การเลือกตั้งที่เสรีและยุติธรรม โดยความช่วยเหลือของสหประชาชาติ สหรัฐอเมริกา แองโกลา คิวบาและแอฟริกาใต้ และในปี 2531 (1988) ความพยายามของสหประชาชาติก็ประสบผลสำเร็จเมื่อแอฟริกาใต้ถอนทหารออกจากนามิเบีย

พรรค SWAPO ได้รับการยอมรับและเป็นที่ชื่นชอบอย่างแพร่หลายของชาวนามิเบียเนื่องจากเป็นแกนนำหลักในการเรียกร้องเอกราช อย่างไรก็ดี SWAPO มักถูกพรรคฝ่ายค้านกล่าวหาว่าฆ่าและกระทำทารุณกรรมต่อชาวนามิเบียหลายพันคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับของแอฟริกาใต้ ในปี 2533 (1990) SWAPO ได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งทั่วไปครั้งแรกภายหลังจากที่นามิเบียได้รับเอกราช โดยนาย Nujoma ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกในเดือนมีนาคม 2533 (1990) และพรรค SWAPO ได้รับคะแนนเสียงมากยิ่งขึ้นในการเลือกทั่วไปเมื่อปี 2537 (1994) และปี 2542 (1999) อย่างไรก็ดี สมาชิกพรรค SWAPO ที่ไม่เห็นด้วยกับการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 3 ของนาย Nujoma ได้ แยกตัวออกมาตั้งพรรคการเมืองใหม่ชื่อว่า Congress for Democrat - CoD แต่ความนิยมยังคงสู้ SWAPO ไม่ได้ในปัจจุบัน

 

รูปแบบการปกครอง

ประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ (Republic)

ฝ่ายบริหาร

มีประธานาธิบดีเป็นประมุขของรัฐและมีหัวหน้าฝ่ายบริหารโดยมาจากการเลือกตั้งทั่วไป อยู่ในตำแหน่งคราวละไม่เกิน 5 ปี และจำกัดไม่เกิน 2 สมัย

ฝ่ายนิติบัญญัติ

มีระบบ 2 สภา คือ รัฐสภา (National Assembly) ประกอบด้วยสมาชิก 78 คน ซึ่งได้รับเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน 72 คน มีวาระดำรงตำแหน่ง 5 ปี อีก 6 คนมาจากการแต่งตั้ง และสภาที่ปรึกษาแห่งชาติ (National Council) ประกอบด้วยสมาชิก 26 คน มีวาระดำรงตำแหน่ง 6 ปี

ฝ่ายตุลาการ

มีศาลฎีกาเป็นศาลสูงสุด โดยประธานาธิบดีเป็นผู้แต่งตั้งผู้พิพากษา

เมืองหลวง

กรุงวินดุก (Windhoek)

การแบ่งเขตการปกครอง

13 เขตได้แก่ Caprivi, Erongo, Hardap, Karas, Khomas, Kunene, Ohangwena, Okavango, Omaheke, Omusati, Oshana, Oshikoto, และ Otjozondjupa

วันที่ได้รับเอกราช

21 มีนาคม พ.ศ. 2533 จากแอฟริกาใต้

รัฐธรรมนูญ

อนุมัติเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2533 มีผลบังคับใช้วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2533

ระบบกฎหมาย

มีรากฐานมาจากระบบกฎหมายโรมัน-ดัทช์ (Roman-Dutch Law) และกฎหมายรัฐธรรมนูญ ปีพ.ศ. 2533

namibia-political-map

 

การเมืองการปกครอง 

นามิเบียปกครองในระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน เป็นประมุข ดำรงตำแหน่งวาระละ 5 ปี แต่ไม่เกิน 2 วาระ และมีนายกรัฐมนตรีที่มาจากการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี เป็นผู้นำรัฐบาล คณะรัฐมนตรีได้รับการคัดเลือกจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี ฝ่ายนิติบัญญัติเป็นระบบสองสภา ประกอบด้วยสมาชิกคณะมนตรีแห่งชาติจำนวน 26 ที่นั่ง (คัดเลือกจากสมาชิกคณะมนตรีแห่งภูมิภาค 13 ภูมิภาค ๆ ละ 2 ที่นั่ง โดยสมาชิกคณะมนตรีแห่งภูมิภาคมาจากการเลือกตั้ง มีวาระ 6 ปี) และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 72 ที่นั่ง ซึ่งมาจากการเลือกตั้ง มีวาระ 5 ปี ฝ่ายตุลาการประกอบด้วยศาลสูงสุดเพียงศาลเดียว โดยที่ผู้พิพากษามาจากการเสนอชื่อของคณะกรรมการตุลาการ และแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี 
 
นามิเบียเคยตกเป็นอาณานิคมของสหพันธรัฐเยอรมนีเมื่อปี 2427 (ค.ศ.1884) และเป็นที่รู้จักในนาม German South-West Africa (ยกเว้นเขต Walvis Bay ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร)  โดยเป็นความพยายามในการลดทอนการแผ่ขยายอำนาจของสหราชอาณาจักรในภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้  ต่อมา ในช่วงปี 2447-2450 (ค.ศ.1904-1907) ชาว Herero และ Nama ได้ร่วมกันต่อสู้กับเจ้าอาณานิคม จนนำไปสู่การสังหารล้างเผ่าพันธุ์ (genocide) เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นชาว Herero กว่า 10,000 คน และ ชาว Nama อีกเกือบ 100,000 คน (รวมแล้วมีจำนวนกว่า 3 ใน 4 ของจำนวนประชากรทั้งหมดในขณะนั้น) ภายหลังจากที่สหพันธรัฐเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่ 1 นามิเบียจึงตกเป็นเขตปกครองของสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ 
 
ในปี 2509 (ค.ศ.1966) กลุ่ม South-West Africa People’s Organisation (SWAPO) และ กลุ่ม People’s Liberation Army of Namibia (PLAN) ทำสงครามเพื่ออิสรภาพกับกองกำลังของแอฟริกาใต้ สงครามดังกล่าวยืดเยื้อไปจนถึงปี 2531 (ค.ศ.1988) เมื่อแอฟริกาใต้ยอมรับแผนสันติภาพในภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้ของสหประชาชาติ นามิเบียได้รับเอกราชอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2533 (ค.ศ.1990) และต่อมา ได้ควบรวมกับเขต Walvis Bay ภายหลังจากการสิ้นสุดนโยบายการแบ่งชนชั้น Apartheid ในแอฟริกาใต้เมื่อปี 2537 (ค.ศ.1994) 
 
หลังจากที่แอฟริกาใต้ถอนกำลังออกจากนามิเบีย สหประชาชาติได้เข้ามากำกับดูแลการเลือกตั้ง   เมื่อเดือนกันยายน 2532 (ค.ศ.1989) ผลปรากฏว่า SWAPO ได้รับเสียงข้างมาก กว่าร้อยละ 57 ซึ่งน้อยกว่า  การคาดการณ์ของหลายฝ่าย ส่วนหนึ่งเนื่องจากพรรค Democratic Turnhalle Alliance (DTA) พรรคคู่แข่งหลัก ได้รับการสนับสนุนในทางลับจากแอฟริกาใต้ ซึ่งสมาชิกส่วนใหญ่เคยมีส่วนร่วมในการปกครองนามิเบียในช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของแอฟริกาใต้ ท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างกัน ทั้งสองพรรคได้ร่วมให้ความเห็นชอบต่อร่างรัฐธรรมนูญ โดยเฉพาะในประเด็นอำนาจการบริหารเบ็ดเสร็จของประธานาธิบดี และมีมติเอกฉันท์ให้  นายแซม นูโจมา (Sam Nujoma) หัวหน้าพรรค SWAPO ในขณะนั้น ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของ  นามิเบีย ซึ่งต่อมา ประธานาธิบดีนูโจมาลงสมัครและชนะการเลือกตั้งในปี 2537 และ 2542 และพรรค SWAPO ได้รับเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรมาโดยตลอด 
 
นายฮิฟิเกพุนเย ลูคัส โพฮัมบา (Hifikepunye Lucas Pohamba) จากพรรค SWAPO ได้รับชัยชนะ   ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งล่าสุดเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2547 (ค.ศ.2004) และได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานาธิบดีเป็นสมัยแรกต่อจากนายนูโจมา ซึ่งปัจจุบันนี้ ยังคงดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคและยังคงมีบทบาทสำคัญในพรรค SWAPO อยู่มาก ในการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีเมื่อเดือนมีนาคม 2548 นายโพฮัมบาได้เลือกบุคคลที่เคยอยู่ในคณะรัฐมนตรีในสมัยรัฐบาลของนายนูโจมาหลายคนให้เข้าร่วมคณะรัฐมนตรี เพื่อลดความแตกแยกภายในพรรค SWAPO และได้ดำเนินนโยบายปราบปรามคอรัปชั่นอย่างเต็มที่เพื่อเรียกคะแนนนิยมให้แก่รัฐบาลของตน 
 
นโยบายการกระจายที่ดินทำกินให้แก่คนพื้นเมือง 
นามิเบียเป็นประเทศหนึ่งในทวีปแอฟริกาที่ประสบกับปัญหาความไม่เท่าเทียมกันในการถือครองที่ดิน ในช่วงการได้รับเอกราช คนผิวขาวประมาณ 4,500 คน ถือครองที่ดินในประเทศ คิดเป็นร้อยละ 37 ของที่ดินทั้งหมดของประเทศ รัฐบาลจึงดำเนินนโยบายซื้อที่ดินจากคนผิวขาวเพื่อนำไปแจกจ่ายให้แก่ชาวพื้นเมืองซึ่งเป็นคนผิวดำ โครงการปฏิรูปที่ดินดังกล่าวมีความแตกต่างจากกรณีของซิมบับเวอย่างชัดเจน เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่ที่รัฐบาลซื้อคืนนั้น อยู่บนพื้นฐานของความสมัครใจทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย และรัฐบาลยึดมั่นในหลักกฎหมายที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ รวมทั้งเล็งเห็นถึงความสำคัญของการรักษาขีดความสามารถทางด้านปศุสัตว์ของประเทศเอาไว้อย่างต่อเนื่อง 
 
เงินกู้ยืมเพื่อสนับสนุนโครงการปฏิรูปที่ดิน 
ตัวเลขสถิติของรัฐบาลแสดงให้เห็นว่า อัตราการซื้อคืนที่ดินบนพื้นฐานของความสมัครใจของผู้ซื้อและผู้ขายนั้น สูงและดำเนินไปด้วยความล่าช้า นอกจากนั้น ยังมีการกล่าวหาว่า รัฐบาลเลือกที่จะซื้อคืนที่ดินในเฉพาะบางพื้นที่เท่านั้น ตัวเลขอย่างไม่เป็นทางการแสดงให้เห็นว่า ในปัจจุบัน ที่ดินทำกินประมาณ 1 ใน 5 ของนามิเบียซึ่งอยู่ภายใต้การครอบครองของชาวนามิเบียพื้นเมืองผิวดำ เป็นที่ดินที่ได้จากการซื้อคืนโดยรัฐบาล และเป็นที่ดินส่วนใหญ่ที่ซื้อคืนภายใต้โครงการเงินช่วยเหลือที่เรียกว่า Affirmative Action Loan Scheme (AALS)  ซึ่งบริหารจัดการโดยธนาคารเพื่อการเกษตรนามิเบีย จึงมีการกล่าวหาจากพรรคฝ่ายค้านว่า ผู้มีอำนาจในรัฐบาลและชนชั้นนำของประเทศอาศัยข้อได้เปรียบในการเป็น “ผู้ด้อยโอกาสในอดีต” (previously disadvantaged)   ในการสมัครเพื่อรับสิทธิประโยชน์และเงินกู้ยืมตามโครงการ AALS 
 
นโยบายต่างประเทศ 
ความสัมพันธ์กับประเทศเพื่อนบ้าน 
แอฟริกาใต้ ความสัมพันธ์เป็นไปอย่างใกล้ชิด เนื่องจากนามิเบียต้องพึ่งพาแอฟริกาใต้ทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก แม้ว่านโยบายต่างประเทศของนามิเบียและแอฟริกาใต้ไม่สอดคล้องกันในบางประการ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศก็ยังคงดำเนินไปด้วยดี 
 
แองโกลา ความสัมพันธ์ไม่ค่อยจะราบรื่นนัก เนื่องจากในปี 2536 กลุ่ม National Union for the Total Independence of Angola (UNITA) ซึ่งในอดีตเป็นกลุ่มกำลังต่อต้านรัฐบาลแองโกลาที่นำโดยพรรค Popular Movement for the Liberation of Angola (MPLA) และปัจจุบัน กลายมาเป็นพรรคการเมืองฝ่ายค้านที่ใหญ่ที่สุด กล่าวหาว่า กองกำลังของนามิเบียได้เคยข้ามชายแดนภาคใต้ของแองโกลาเข้าไปช่วยรัฐบาลแองโกลาในสมัยนั้น ต่อสู้กับ UNITA แต่นามิเบียปฏิเสธ ในปี 2537 เกิดการต่อสู้ที่บริเวณชายแดนนามิเบีย-แองโกลา จนกระทั่งนามิเบียประกาศปิดพรมแดน ต่อมา ในปี 2539 ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้ที่จะเพิ่มมาตรการรักษา ความปลอดภัยบริเวณชายแดนร่วมกัน 
 
บอตสวานา ความสัมพันธ์ราบรื่นดี จนกระทั่งเมื่อต้นปี 2539 มีข้อขัดแย้งเรื่องการปักปันเขตแดนบริเวณแม่น้ำโชเบ 
 
ซิมบับเว จากประสบการณ์ร่วมกันในเรื่องการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องเอกราชทำให้ทั้งสองประเทศมีความสัมพันธ์ทางการเมืองที่ดี โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพรรค SWAPO ของนามิเบียและ   พรรค Zimbabwe African National Union – Patriotic Front (ZANU-PF) ของซิมบับเว ซึ่งเป็นพรรครัฐบาลของทั้งสองประเทศ รวมทั้งนายนูโจมา ประธานาธิบดีนามิเบียเอง ก็มีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ใกล้ชิดกับนายโรเบิร์ต  มูกาเบ (Robert Mugabe) ประธานาธิบดีซิมบับเวอย่างยิ่ง นอกจากนั้น รัฐมนตรีจากพรรค SWAPO บางคนยังให้การสนับสนุนนโยบายการเข้ายึดครองที่ดินของรัฐบาลซิมบับเวอย่างเต็มที่ ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ทั้งสองประเทศยังร่วมกันส่งกองกำลังไปให้การสนับสนุนประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในการต่อสู้กับกลุ่มกบฎเมื่อปี 2538 
 
ความสัมพันธ์ในกรอบเวทีพหุภาคี 
นามิเบียเป็นสมาชิกองค์การระหว่างประเทศที่สำคัญ อาทิ องค์การสหประชาชาติ กลุ่ม G-77 กลุ่มประเทศไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด (Non-aligned Movement - NAM) สหภาพแอฟริกา (African Union - AU) สหภาพศุลกากรแอฟริกาใต้ (Southern African Customs Union - SACU) ประชาคมด้านการพัฒนาแห่งภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้ (Southern African Development Community 

 

กันยายน 2558

 

 

Chiefs of State and Cabinet Members of Foreign Governments

ข้อมูล ณ วันที่  21 เมษายน 2558

Update 28 กันยายน 2560

 

  • Pres.
    Hage GEINGOB
  • Vice Pres.
    Nicky IYAMBO
  • Prime Min.
    Saara KUUGONGELWA-AMADHILA
  • Dep. Prime Min.
    Netumbo NANDI-NDAITWAH
  • Min. of Agriculture, Water, & Forestry
    John MUTORWA
  • Min. of Defense
    Penda ya NDAKOLO
  • Min. of Economic Planning
    Tom ALWEENDO
  • Min. of Education, Arts, & Culture
    Katrina HANSE-HIMARWA
  • Min. of Environment & Tourism
    Pohamba SHIFETA
  • Min. of Finance
    Calle SCHLETTWEIN
  • Min. of Fisheries & Marine Resources
    Bernard ESAU
  • Min. of Gender Equality & Child Welfare
    Doreen SIOKA
  • Min. of Health & Social Service
    Bernard HAUFIKU , Dr.
  • Min. of Higher Education, Training, & Innovation
    Itah MURANGI-KANDJIL
  • Min. of Home Affairs & Immigration
    Pendukeni IIVULA-ITHANA
  • Min. of Industrialization, Trade, & SME Development
    Immanuel NGATJIZEKO
  • Min. of Information & Communications Technology
    Tjekero TWEYA
  • Min. of Intl. Relations & Cooperation
    Netumbo NANDI-NDAITWAH
  • Min. of Justice
    Albert KAWANA
  • Min. of Labor, Industrial Relations, & Employment
    Erkki NGHIMTINA
  • Min. of Land Reform
    Utoni NUJOMA
  • Min. of Mines & Energy
    Obeth KANDJOZE
  • Min. of Poverty Eradication
    Zephania KAMEETA
  • Min. of Presidential Affairs
    Frans KAPOFI
  • Min. of Public Enterprises
    Leon JOOSTE
  • Min. of Safety & Security
    Charlea NAMOLOH
  • Min. of Urban & Rural Development
    Sophia SHANINGWE
  • Min. of Works & Transport
    Alpheus NARUSEB
  • Min. of Youth & National Service, Sport, & Culture
    Jerry EKANDJO
  • Attorney Gen.
    N/A
  • Governor, Central Bank
    Ipumbu Wendelinus SHIIMI
  • Ambassador to the US
    Martin ANDJABA
  • Permanent Representative to the UN, New York
    Wilfried Inotira EMVULA

  

ที่มา: https://www.cia.gov/library/publications/resources/world-leaders-1/WA.html

 

ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ(GDP)

25.96 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

GDP รายบุคคล

11,300 ดอลลาร์สหรัฐฯ (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

อัตราการเจริญเติบโต GDP

0.1% (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

GDP แยกตามภาคการผลิต

  • ภาคการเกษตร 5.5%
  • ภาคอุตสาหกรรม 29%
  • ภาคการบริการ 65.6% (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

อัตราการว่างงาน

28.1% (ค่าประมาณ พ.ศ. 2558)

อัตราเงินเฟ้อ (Consumer Prices)

6.7% (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

ผลผลิตทางการเกษตร

ธัญพืช ข้าวฟ่าง ถั่วลิสง องุ่น สัตว์มีชีวิต ปลา

อุตสาหกรรม

บรรจุเนื้อสัตว์ แปรรูปปลา ผลิตภัณฑ์นม เหมืองแร่ (เพชร ตะกั่ว สังกะสี ดีบุก เงิน ทังสะแตน ยูเนเนียม ทองแดง)

อัตราการเกิบโตภาคอุตสาหกรรม

4.6% (ค่าประมาณ พ.ศ.2559)

หนี้สาธารณะ

43.1% ของ GDP (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

ดุลบัญชีเดินสะพัด

ขาดดุล 1.189ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (ค่าประมาณ พ.ศ.2559)

มูลค่าการส่งออก

4.185 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

สินค้าส่งออก

เพชร ทองแดง ทองคำ สังกะสี ตะกั่ว ยูเรเนียม ปศุสัตว์ แปรรูปปลา หนังแกะพันธ์คาราคัล

ประเทศคู่ค้า (ส่งออก)ที่สำคัญ

แอฟริกาใต้ 33.4% สหรัฐอเมริกา 4% (ค่าประมาณ พ.ศ. 2549)

มูลค่าการนำเข้า

6.888 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (ค่าประมาณ พ.ศ. 2559)

สินค้านำเข้า

ผลิตภัณฑ์อาหาร ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมและเชื้อเพลิงเครื่องจักรและอุปกรณ์เคมีภัณฑ์

ประเทศคู่ค้า (นำเข้า)ที่สำคัญ

แอฟริกาใต้ 85.2% สหรัฐอเมริกา 14.8% (ค่าประมาณ พ.ศ.2550)

สกุลเงิน

ดอลลาร์นามิเบีย (Namibian Dollar - NAD) และเงินแรนของแอฟริกาใต้ (South African Rand- ZAR)

สัญลักษณ์เงิน

NAD; ZAR

อัตราการแลกเปลี่ยนเงินตรา

(ตรวจสอบอัตราการแลกเปลี่ยนได้ที่นี่)

 

นโยบายรัฐบาลด้านเศรษฐกิจ

นโยบายการลดความยากจนและการสร้างความหลากหลายทางเศรษฐกิจ 
เป้าหมายทางเศรษกิจของนามิเบียนับตั้งแต่ที่ได้รับเอกราชคือ การขยายการจ้างงาน การสร้างความหลากหลายทางเศรษฐกิจและลดการพึ่งพาเศรษฐกิจในภาคปฐมภูมิ (primary sector) โดยการกระตุ้นการลงทุนจากต่างชาติในอุตสาหกรรมภาคการผลิต เพื่อเพิ่มมูลค่าสินค้าให้แก่ทรัพยากรธรรมชาติของนามิเบียก่อนการส่งออก รวมถึงอุตสาหกรรมทางด้านการท่องเที่ยวและภาคการเงิน และตั้งแต่ปีที่ผ่านมา รัฐบาลนามิเบียให้ความสำคัญกับโครงการลดความยากจนและขยายการมีส่วนร่วมทาง ธุรกิจให้แก่ “ผู้ด้อยโอกาสในอดีต” ชาวนามิเบียที่มีจำนวนถึงร้อยละ 95 
 
นโยบายการสนับสนุนให้คนผิวดำมีส่วนร่วมทางธุรกิจ (Black Economic Empowerment - BEE) 
โดยทั่วไป รัฐบาลมิได้เข้ามาแทรกแซงทางเศรษฐกิจและมิได้มีการกำหนดขอบเขตขั้นต่ำในการ มี  ส่วนร่วมของคนผิวดำและการเป็นเจ้าของในธุรกิจทั้งภาครัฐและเอกชนอย่างชัดเจน อย่างไรก็ดี ในภาคการประมง  ได้มีการกำหนดสัดส่วนการมีส่วนร่วมของชาวพื้นเมืองเพื่อเป็นเงื่อนไขไปสู่ การได้รับใบอนุญาตทำการประมงในนามิเบียแล้ว และทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างของการมีส่วนร่วมทางเศรษฐกิจของชาว พื้นเมืองมากยิ่งขึ้น รัฐบาลมองว่า BEE มิได้เป็นเพียงแค่กลไกในการปรับโครงสร้างความไม่เท่าเทียมในการเป็นเจ้าของ ธุรกิจ แต่ยังเป็นยุทธศาสตร์ในการเปลี่ยนแปลงสังคมนามิเบียโดยการเพิ่มโอกาสทาง เศรษฐกิจให้แก่ชาวพื้นเมืองด้วย โครงการนี้ประสบความล้มเหลวซึ่งอาจเป็นเพราะความผิดพลาดในการบริหารหรือการ ฉ้อโกง รัฐบาลนามิเบียถูกวิพากษ์ว่า คนผิวดำที่เป็นชนชั้นนำหรือมีความรู้จักคุ้นเคยกับรัฐบาลนามิเบียเท่านั้น เป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากโครงการอย่างเต็มที่ 
 
นโยบายดึงดูดการลงทุนของนามิเบีย 
ภายหลังได้รับเอกราช นามิเบียพยายามใช้นโยบายด้านภาษีและสิ่งจูงใจทางการเงินเพื่อดึงดูด      นักลงทุนต่างชาติให้เข้ามาลงทุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคการส่งออกและการแปรรูปทรัพยากรธรรมชาติ หน่วยงานส่งเสริมการลงทุน (investment center) ได้ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่นักลงทุนต่างชาติที่จะเข้าไปลง ทุน อย่างไรก็ดี สิ่งจูงใจจากรัฐบาลออกมาในลักษณะทีละเล็กละน้อย มิได้ออกมาเป็น package  จึงขาดการบูรณาการในภาพรวม ในปลายทศวรรษที่ 1990 (ประมาณปี 2530-2532) นามิเบียมีอัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและภาษีเงินได้นิติบุคคลร้อยละ 35 ซึ่งถือว่าไม่สูงมากนัก แต่ก็ไม่เป็นที่จูงใจสำหรับนักลงทุนต่างชาติ เพราะประเทศเพื่อนบ้านในภูมิภาคเดียวกัน เช่น บอตสวานามีอัตราภาษีที่ต่ำกว่านามิเบีย คือ ประมาณร้อยละ 25 
 
ภาคการบริการ โดยเฉพาะการบริการของรัฐและทางการเงิน เป็นส่วนสำคัญของโครงสร้างทางเศรษฐกิจของนามิเบีย จากข้อมูลของ Economist Intelligence Unit (EIU) ในช่วงปี 2546-2550 ผลิตภัณฑ์ภาคการบริการมีมูลค่ามากกว่าร้อยละ 50 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (Gross Domestic Product – GDP) มาโดยตลอด ในขณะที่ภาคเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม มีมูลค่าเฉลี่ยประมาณร้อยละ 10 และ 30 ตามลำดับเท่านั้น แม้ว่าประชาชนกว่าร้อยละ 70 ประกอบอาชีพในภาคเกษตรกรรมก็ตาม ผลผลิตของภาคเกษตรกรรมได้รับผลกระทบจากปัญหาความแห้งแล้งบ่อยครั้ง และระบบชลประทานที่ยังมีไม่เพียงพอต่อความต้องการ 
 
นอกจากภาคการบริการแล้ว อุตสาหกรรมเหมืองแร่ก็มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของนามิเบียเช่นกัน ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติ นามิเบียมีแหล่งแร่มากมายหลายชนิดทั่วทั้งประเทศ มีแหล่งแร่เพชรทางด้านใต้-ตะวันตก และบริเวณนอกชายฝั่งทะเล นามิเบียส่งออกแร่ยูเรเนียมเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก นอกจากนี้ ยังมีแหล่งแร่สังกะสี ทองแดง ทองคำ รวมทั้งก๊าซธรรมชาติ จำนวนมาก ดังนั้น การขึ้น-ลงของราคาแร่เหล่านี้ในตลาดโลกมีผลอย่างมากต่อพัฒนาการทางเศรษฐกิจ ของนามิเบียในภาพรวม 
 
อุตสาหกรรมการประมงมีศักยภาพมาก เนื่องจากนามิเบียมีแนวชายฝั่งเป็นระยะทางถึง 1,600 กม. แต่ได้รับผลกระทบจากภาวะการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของน้ำในมหาสมุทรและอัตรา การจับปลาที่สูงเกินไปภาคอุตสาหกรรมอื่น ๆ ที่สำคัญ คือ อุตสาหกรรมการแปรรูปอาหารและเครื่องดื่ม แต่โดยมากยังคงเป็นอุตสาหกรรมขนาดย่อม แม้ว่าความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติ โครงสร้างพื้นฐานที่พัฒนาพอสมควรแล้ว และความสามารถในการเข้าถึงแหล่งตลาดต่างประเทศและในภูมิภาค จะมีส่วนช่วยพัฒนาโครงสร้างทางเศรษฐกิจของนามิเบียให้มีความหลากหลายมากยิ่ง ขึ้น แต่การขาดแคลนแรงงานคุณภาพ ตลาดภายในประเทศมีขนาดเล็ก และอัตราค่าขนส่งภายในประเทศที่สูง ยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญ 
 
ในภาพรวม นามิเบียเป็นประเทศที่มีความมั่นคงทางการเมืองและเศรษฐกิจสูง โดยมีระดับการพัฒนาเป็นลำดับที่ 2 รองจากแอฟริกาใต้ในอนุภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้ นอกจากนี้ นามิเบียยังเป็นแหล่งก๊าซธรรมชาติ เป็นประเทศผู้ผลิตกระแสไฟฟ้าสำคัญ และมีศักยภาพที่จะเป็นฐานการประกอบธุรกิจและการลงทุนในอนาคตของนักลงทุนต่าง ชาติในอนุภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้
 

 

ความสัมพันธ์ทั่วไป 
การทูต 
ไทยได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับนามิเบียเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2533 (ค.ศ.1990) และไทยได้มอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงพริทอเรีย มีเขตอาณาครอบคลุมนามิเบีย เอกอัครราชทูตไทยประจำสาธารณรัฐนามิเบียคนปัจจุบันคือ นายนนทศิริ บุรณศิริ โดยมีถิ่นพำนัก ณ กรุงพริทอเรีย และได้แต่งตั้งนายกาเบรียล วาเฮงโก (Dr. Gabriel Uahengo) เป็นกงสุลกิตติมศักดิ์ไทยประจำนามิเบีย ฝ่ายนามิเบียได้มอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูตนามิเบียประจำมาเลเซีย มีเขตอาณาครอบคลุมประเทศไทย เอกอัครราชทูตสาธารณรัฐนามิเบียประจำประเทศไทยคนปัจจุบันคือ นายเกบฮาร์ด เบนจามิน คันดังกา (Gebhard Benjamin Kandanga) โดยมีถิ่นพำนัก ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ และได้แต่งตั้งนางนลินี ทวีสิน เป็นกงสุลกิตติมศักดิ์นามิเบียประจำประเทศไทย 
 
เศรษฐกิจ 
การค้า 
ในปี 2554 ไทยและนามิเบียมีมูลค่าการค้ารวม 11.43 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยไทยส่งออก 7.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และนำเข้า 3.53 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ไทยขาดดุลการค้า 4.34 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งนี้ มูลค่าการค้ารวม ไทย-นามิเบีย มีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ยังมีปริมาณไม่มากนัก สินค้าส่งออกหลักของไทย อาทิ รถยนต์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ เคหะสิ่งทอ ข้าว เครื่องนุ่งห่ม อาหารทะเลกระป๋องและแปรรูป  ผลิตภัณฑ์ยาง สินค้าที่ไทยนำเข้าจากนามิเบียคือ สินแร่โลหะอื่น ๆ เศษโลหะและผลิตภัณฑ์ สัตว์น้ำสด แช่เย็น แช่แข็ง แปรรูปและกึ่ง เหล็ก เหล็กกล้าและผลิตภัณฑ์ 
 
การลงทุน 
ยังไม่ปรากฏข้อมูลการลงทุนระหว่างกัน 
 
การท่องเที่ยว 
ในปี 2553 มีชาวนามิเบียเดินทางมาไทย จำนวน 371 คน และไม่มีคนไทยอยู่ในนามิเบีย      
 
ความร่วมมือทางวิชาการ 
รัฐบาลไทยเสนอให้ทุนฝึกอบรมแก่เจ้าหน้าที่ของนามิเบียภายใต้โครงการหลักสูตรฝึกอบรมนานาชาติประจำปี (Annual International Training Course – AITC) มาอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าฝ่ายนามิเบียจะมีความสนใจในด้านเกษตรกรรม การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และการท่องเที่ยวของไทย แต่ยังไม่เคยส่งผู้แทนเข้าร่วมโครงการดังกล่าว 
 
เมื่อต้นปี 2550 ไทยได้จัดการฝึกอบรมหลักสูตรการวิเคราะห์สารชีวพิษในสัตว์น้ำ รวมทั้งการดูงานแหล่งเลี้ยงหอยสองฝา ณ สันติมานะฟาร์ม และศูนย์วิจัยและตรวจสอบคุณภาพน้ำและผลิตภัณฑ์สัตว์ในจังหวัดสุราษฎร์ธานีให้แก่ผู้เชี่ยวชาญชาวนามิเบียจำนวน 2 คน ภายหลังการฝึกอบรม ฝ่ายนามิเบียแสดงความสนใจ   ที่จะก่อสร้างห้องทดลองและสั่งซื้ออุปกรณ์จากไทย และขอความร่วมมือจากไทยให้ส่งผู้เชี่ยวชาญไปช่วยติดตั้งและถ่ายทอดประสบการณ์ แต่จนกระทั่งบัดนี้ ฝ่ายนามิเบียยังไม่ได้ติดต่อฝ่ายไทยอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด 
 
ปัจจุบัน ไทยและนามิเบียอยู่ระหว่างการเสริมสร้างความร่วมมือทางวิชาการระหว่างสถาบันอุดมศึกษาของทั้งสองประเทศ โดยล่าสุด ไทยได้เชิญอธิการบดีและผู้บริหารจาก Polytechnic of Namibia มาดูงานมหาวิทยาลัยในไทย ระหว่างวันที่ 22-28 กุมภาพันธ์ 2553 และได้มีการลงนามในบันทึกความตกลง (Memorandum of Agreement) กับมหาวิทยาลัยของไทย 3 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ โดยเน้นส่งเสริมกิจกรรมการแลกเปลี่ยนบุคลากร การทำวิจัยร่วม การทำหลักสูตรการศึกษาร่วม เป็นต้น 
 
ความตกลงที่สำคัญ ๆ กับไทย
ความตกลงที่ได้ลงนามไปแล้ว
ปัจจุบันไทยกับนามิเบียยังไม่มีความตกลงระหว่างกัน
 
ความตกลงที่อยู่ในระหว่างการพิจารณา
ไทยต้องการสนับสนุนการจัดทำความตกลงส่งเสริมและคุ้มครองการลงทุน และความตกลงเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อนไทย-นามิเบีย เพื่อเป็นกลไกในการขยายความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจระหว่างกัน ทั้งนี้ ฝ่ายไทยได้เสนอร่างมาตรฐานของร่างความตกลงทั้ง 2 ฉบับดังกล่างข้างต้นแก่ฝ่ายนามิเบียแล้วตั้งแต่ไตรมาสที่ 2 ของปี 2551 จึงขอให้ฝ่ายนามิเบียเร่งรัดการพิจารณา  
 
การเยือนที่สำคัญ 
ฝ่ายไทย 
พระราชวงศ์ 
- ไม่มีการเสด็จฯ เยือน 
 
นายกรัฐมนตรี / คณะรัฐมนตรี / เจ้าหน้าที่ระดับสูง 
- วันที่ 21 มีนาคม 2533 ในโอกาสที่นามิเบียฉลองเอกราช ประเทศไทยส่งคณะผู้แทนจากกระทรวงการต่างประเทศไปร่วมพิธีที่กรุงวินด์ฮุก 
- วันที่ 5 -14 กันยายน 2537 คณะสำรวจข้อมูลกระทรวงการต่างประเทศเยือนนามิเบียเพื่อกระชับความสัมพันธ์ทวิภาคีและหาลู่ทางพัฒนาความร่วมมือด้านการค้า การลงทุน และการท่องเที่ยวระหว่างกัน 
- ปี 2542 ม.ร.ว. สุขุมพันธุ์  บริพัตร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศเยือนนามิเบียอย่างเป็นทางการ 
- วันที่ 5-7 สิงหาคม 2552 นางจิตริยา ปิ่นทอง รองปลัดกระทรวงการต่างประเทศ นำคณะ Focus Group ซึ่งประกอบด้วยผู้แทนจากภาครัฐ ภาคเอกชน และสื่อมวลชน เยือนนามิเบีย 
- วันที่ 21-30 พฤศจิกายน 2552 นายกนก วงศ์ตระหง่าน ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี นำคณะผู้แทนสถาบันอุดมศึกษาไทย เยือนบอตสวานาและนามิเบีย 
 
ฝ่ายนามิเบีย 
ประธานาธิบดี / นายกรัฐมนตรี / คณะรัฐมนตรี 
- วันที่ 4 เมษายน 2536 นายโมเส ทิเทนเดโร (Dr. Mose Tjitendero) ประธานสภาแห่งชาติ         นามิเบียเดินทางจากกัมพูชาผ่านประเทศไทยเพื่อไปยังอินเดีย 
- วันที่ 13-19 ตุลาคม 2541 นายสแตน เว็บสเตอร์ (Stan Webster) รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร น้ำ และการพัฒนาชนบทนามิเบีย และคณะ เยือนไทยเพื่อศึกษาเกี่ยวกับลู่ทางในการร่วมลงทุน 
- วันที่ 28 กันยายน - 2 ตุลาคม 2543 นายฮาเก จีนกอบ (Hage Geingob) นายกรัฐมนตรี นามิเบียเยือนไทยอย่างเป็นทางการในฐานะแขกของรัฐบาล 
- วันที่ 27 มีนาคม – 1 เมษายน 2553 นางมาร์กาเร็ต เมนสา-วิลเลียมส์ (Margareth Mensah-Williams) รองประธานคณะมนตรีแห่งชาติ เยือนไทยเพื่อเข้าร่วมการประชุมสมัชชาสหภาพรัฐสภา (Inter-Parliamentary Union – IPU) ครั้งที่ 122 ที่กรุงเทพฯ 

 

ที่มา: กรมเอเชียใต้ ตะวันออกกลางและแอฟริกา กระทรวงการต่างประเทศ

กันยายน 2558

 

 
รายการ มูลค่า : ล้านเหรียญสหรัฐฯ อัตราขยายตัว (%)
2556 2557 2558 2558(ม.ค.-ธ.ค.) 2559(ม.ค.-ธ.ค.) 2556 2557 2558 2558(ม.ค.-ธ.ค.) 2559(ม.ค.-ธ.ค.)
ไทย - โลก                      
มูลค่าการค้า 478,914.69 455,210.59 416,962.57 416,962.57 409,585.57 0.15 -4.95 -8.40 -8.40 -1.77
การส่งออก 228,498.54 227,461.99 214,309.58 214,309.58 215,387.54 -0.26 -0.45 -5.78 -5.78 0.50
การนำเข้า 250,416.15 227,748.59 202,652.99 202,652.99 194,198.03 0.52 -9.05 -11.02 -11.02 -4.17
ดุลการค้า -21,917.61 -286.60 11,656.59 11,656.59 21,189.51            
ไทย - นามิเบีย                      
มูลค่าการค้า 15.54 8.90 3.14 3.14 8.26 93.97 -42.73 -64.68 -64.68 162.76
การส่งออก 10.96 6.71 2.97 2.97 3.92 56.95 -38.81 -55.69 -55.69 31.92
การนำเข้า 4.58 2.19 0.17 0.17 4.34 346.02 -52.12 -92.21 -92.21 2,441.42
ดุลการค้า 6.39 4.52 2.80 2.80 -0.42            

 

ที่มา : ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวงพาณิชย์ โดยความร่วมมือจากกรมศุลกากร

 

 
อันดับที่ ชื่อสินค้า มูลค่า : ล้านเหรียญ อัตราขยายตัว (%)
2556 2557 2558 2558
 (ม.ค.-ธ.ค.)
2559
 (ม.ค.-ธ.ค.)
2556 2557 2558 2558
 (ม.ค.-ธ.ค.)
2559
 (ม.ค.-ธ.ค.)
   
1 เครื่องจักรกลและส่วนประกอบของเครื่อง 0.0 0.0 0.1 0.1 1.9 51.22 176.61 232.07 232.07 1,584.81
2 หม้อแปลงไฟฟ้าและส่วนประกอบ 0.0 - 0.4 0.4 0.8 - - - - 99.80
3 ข้าว 0.8 0.5 0.5 0.5 0.5 -5.50 -39.47 11.69 11.69 -5.21
4 ผลิตภัณฑ์ยาง - 0.0 0.3 0.3 0.3 - - 62,240.00 62,240.00 -13.44
5 ผลิตภัณฑ์พลาสติก 0.0 0.2 0.0 0.0 0.1 -2.13 1,053.62 -89.45 -89.45 357.14
6 เหล็ก เหล็กกล้าและผลิตภัณฑ์ 0.3 0.4 0.2 0.2 0.1 -1.70 20.60 -40.46 -40.46 -73.62
7 เครื่องนุ่งห่ม 0.1 0.2 0.1 0.1 0.0 -41.51 84.73 -68.93 -68.93 -19.38
8 รถยนต์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ 1.3 1.5 0.3 0.3 0.0 -64.60 17.96 -77.50 -77.50 -86.10
9 เคมีภัณฑ์ 0.1 0.1 0.0 0.0 0.0 -2.72 22.57 -58.28 -58.28 -26.72
10 ผลไม้กระป๋องและแปรรูป 0.1 0.1 0.0 0.0 0.0 -6.35 -23.44 -59.39 -59.39 -46.00
รวม 10 รายการ 2.8 3.0 2.1 2.1 3.8 -51.41 8.43 -30.23 -30.23 80.81
อื่นๆ 8.2 3.7 0.9 0.9 0.2 523.15 -54.66 -76.10 -76.10 -82.58
รวมทั้งสิ้น 11.0 6.7 3.0 3.0 3.9 56.95 -38.81 -55.69 -55.69 31.92

 

ที่มา : ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวงพาณิชย์ โดยความร่วมมือจากกรมศุลกากร

 

 
อันดับที่ ชื่อสินค้า มูลค่า : ล้านเหรียญ อัตราขยายตัว (%)
2556 2557 2558 2558
 (ม.ค.-ธ.ค.)
2559
 (ม.ค.-ธ.ค.)
2556 2557 2558 2558
 (ม.ค.-ธ.ค.)
2559
 (ม.ค.-ธ.ค.)
   
1 สินแร่โลหะอื่น ๆ เศษโลหะและผลิตภัณฑ์ 1.2 0.9 - - 4.0 - -25.64 - - -
2 เรือและสิ่งก่อสร้างลอยน้ำ - - - - 0.2 - - - - -
3 เครื่องจักรไฟฟ้าและส่วนประกอบ 0.1 0.0 0.0 0.0 0.0 -76.69 -99.20 2,970.00 2,970.00 -38.11
4 เครื่องจักรกลและส่วนประกอบ 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 -66.46 -88.89 1,133.33 1,133.33 140.54
5 ลวดและสายเคเบิล 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 2,358.33 -85.42 -65.12 -65.12 973.33
6 เครื่องดนตรี ของเล่น เครื่องกีฬาและเครื่อง - - - - 0.0 - - - - -
7 เครื่องเพชรพลอย อัญมณี เงินแท่งและทองคำ 0.8 0.0 0.0 0.0 0.0 11,105.71 -99.60 170.97 170.97 -46.43
8 ส่วนประกอบและอุปกรณ์ยานยนต์ 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 600.00 4,628.57 -62.24 -62.24 -74.40
9 ผลิตภัณฑ์ทำจากพลาสติก - - 0.0 0.0 0.0 -100.00 - - - 328.57
10 สัตว์มีชีวิตไม่ได้ทำพันธ์ - - - - 0.0 - - - - -
รวม 10 รายการ 2.1 0.9 0.1 0.1 4.3 269.60 -57.13 -93.19 -93.19 6,976.80
อื่นๆ 2.5 1.3 0.1 0.1 0.0 440.61 -47.88 -91.52 -91.52 -93.42
รวมทั้งสิ้น 4.6 2.2 0.2 0.2 4.3 346.02 -52.12 -92.21 -92.21 2,441.42

 

ที่มา : ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวงพาณิชย์ โดยความร่วมมือจากกรมศุลกากร 

 

ที่อยู่

The Embassy of the Republic of Namibia

15-01, 15th Floor
Menara HLA, 3 Jalan Kia Peng
50450 Kuala Lumpur
Malaysia

Tel: (603) 2164- 6520, 2162- 8950

Fax: (603) 2168 - 8790

E-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Website: www.namibiahighcommission.com.my

 

 

JoomSpirit